Νέα Δημοκρατία: Η λάθος στρατηγική και το κύριο αίτιο της συντριβής

Μετά από την εκλογή του Καραμανλή στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας το επιτελείο του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως αποφάσισε να διευρύνει την αγορά στόχο τροποποιώντας λίγο το προϊόν. Από δεξιό κόμμα με επικοινωνιακά αλλά και ουσιαστικά (μετριοπάθεια στα εθνικά θέματα κλπ) μέσα μετατράπηκε σε κεντροδεξιό. Εώς εδώ όλα καλά. Αυτή η στρατηγική είναι άλλωστε που έδωσε τη νίκη στις εκλογές του 2004 (εν μέρει, γιατί το άλλο που ώθησε τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν Καραμανλή -εκτός από την αποστροφή προς το Πασόκ- είναι το σεμνά και ταπεινά - θα επανέλθω σε αυτό λίγο παρακάτω). Ως νωπό κεντροδεξιό κόμμα είχε δύο πυλώνες, έναν δυνατό και ριζωμένο βαθειά -δεξιό- και έναν που μόλις άρχιζε να δημιουργείται για να στηρίξει το οικοδόμημα. Το τεράστιο λάθος
που έγινε από τότε μέχρι σήμερα είναι το παρακάτω:

Τεστάροντας με διάφορες κινήσεις το δεξιό πυλώνα και βλέποντας πως αυτός κρατάει σε μεγάλο βαθμό, μετακινήθηκαν περισσότερο προς το κέντρο. Δεν είναι ότι άφησαν τον Καραταζαφέρη να ροκανίζει σιγά σιγά από τα δεξιά. Είναι ότι άφησαν το γερό και δυνατό δέντρο και κάθησαν στο νεοφύτευτο με την πλάνη ότι μπορεί να τους στηρίξει.

Δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία επί προεδρίας Καραμανλή έκανε ένα σάλτο με τεράστιο ρίσκο, που φυσικά εάν έπιανε θα ήτανε στην κυβέρνηση για πολλά χρόνια (είναι όμως σαν να ποντάρεις να πάρει το champions league ελληνική ομάδα και να περιμένεις να σου κάτσει).

Προδιαγεγραμμένο το τέλος της Νέας Δημοκρατίας λοιπόν. Όχι όμως και ο πάταγος που έκανε η πτώση της. Τι φταίει για αυτό; Στο μεγαλύτερο κομμάτι η επικοινωνιακή πολιτική που την ανέβασε στην εξουσία το 2004. Το 2004 ήτανε πασιφανές ότι η Νέα Δημοκρατία θα κέρδιζε τις εκλογές. Όταν είναι σίγουρο ότι κερδίζεις τις εκλογές, και έχεις άνετη αυτοδυναμία, δεν τάζεις παραπάνω πράγματα για να διευρύνεις τη διαφορά. Αυτό ήτανε το λάθος. Εξηγούμαι. Ενώ η διαφορά το 2004 δεν έκλεινε ο Καραμανλής έριξε στο τραπέζι το σεμνά και ταπεινά. Σωστότατη κίνηση καθώς τα σκάνδαλα του Πασόκ που είχαν πάρει τη δημοσιότητα ήταν ουκ ολίγα και οι ψηφοφόροι είχανε αγανακτήσει. Δηλαδή, οι ψηφοφόρι δεν ήταν αντίθετοι με την πολιτική του Πασόκ αλλά με την ηθική των στελεχώ του. Κατά τη γνώμη μου αχρείαστη.

Επαναλαμβάνω σωστότατη αλλά αχρείαστη αφού το παιχνίδι ήταν ήδη κερδισμένο. Αλλά η κίνηση έγινε. Στο μυαλό των πολιτών η Νέα Δημοκρατία είχε ένα ηθικό πλεονέκτημα έναντι του Πασόκ. Τεράστιο θα έλεγα. Το οποίο βέβαια εάν έχανε θα κατέρρεε γιατί δεν είχε τίποτα άλλο. Ούτε καλύτερη πολιτική, στο μυαλό του κόσμου πάντα το τονίζω, αφού "και οι δυο τα ίδια είναι", αλλά ούτε ήτανε και πιο κοντά στον πολίτη. Το μόνο που είχε ήταν ότι ήτανε ηθικοί. Και κυρίως ο πρωθυπουργός. Η Νέα Δημοκρατία ήτανε μια άκρως πρωθυπουργική κυβέρνηση.

Τη Νέα Δημοκρατία λοιπόν δεν την έριξαν τα σκάνδαλα αυτά καθε αυτά ούτε οι λάθος επιλογές στην πολιτική. Για την κατάρευση της κυβέρνησης όλα ξεκίνησαν και τελείωσαν το Σεπτέμβριο του 2008. Μία κυβέρνηση έπεσε με έξι λέξεις ειπωμένες από τα χείλη που πιο ηθικού πολιτικού, στο μυαλό των ψηφοφόρων, του πρωθυπουργού. "ό,τι είναι νόμινο είναι και ηθικό". Τετέλεσται. Έχασε το ηθικό πλεονέκτημα που δεν ανακτείται όπως το πλεονέκτημα της καταλληλότηας πολιτική (μέσω έργων και αποφάσεων σε συγκεκριμένους τομείς). Τα υπόλοιπα ήτανε θέμα χρόνου.