Νέα Δημοκρατία: Η επόμενη ημέρα

Οι εκλογές τελείωσαν, ο Καραμανλής παραιτήθηκε και τώρα όλοι περιμένουμε τις 15 Νοέμβρη για να μάθουμε ποιος θα είναι ο νέος αρχηγός αυτού του κόμματος. Δεν θα ασχοληθώ σε αυτό το post με τις ίντριγκες μεταξύ των στελεχών, με το ποιος υποψήφιος βάζει άλλους να είναι και αυτοί υποψήφιοι για να κοντύνει τους κύριους αντιπάλους κλπ κλπ. Για αυτό θα περιμένω να συμβούν τα γεγονότα και να τα αναλύσουμε. Αυτό στο οποίο θα αναφερθώ σε αυτό το post είναι το ποιον θα πρέπει να ψηφήσουν οι σύνεδροι της Νέας Δημοκρατίας (με βασική προϋπόθεση πως οι τρεις κύριοι υποψήφιοι είναι αυτοί που ακούγονται -Μπακογιάννη, Σαμαράς, Αβραμόπουλος).

Θα κάνω μια παρένθεση και θα πω πως προσωπικά βλέπω το Σπηλιωτόπουλο ως το μόνο που μπορεί να χαλάσει αυτή τη σύνθεση και τότε γίνεται μύλος.

Πάμε λοιπόν στους τρεις.

Οι Νεοδημοκράτες πρέπει να αποφασίσουν με τι γνώμονα θα ψηφήσουν. Τι θέλουν με λίγα λόγια. Θέλουνε γρήγορη επάνοδο στην εξουσία; Θέλουνε να ξαναστηριχτεί το κόμμα σε ιδεολογική πλατφόρμα; Το μεγάλο δίλλημα είναι: Μένουμε στην κεντροδεξιά και προχωράμε ίσως λίγο ακόμα προς το κέντρο ή κάνουμε ένα-δύο βήματα πιο δεξιά;

Εάν οι Νεοδημοκράτες ψηφήσουν την Μπακογιάννη είναι πιθανό να κερδίσουν σύντομα εκλογική αναμέτρηση. Όπως είναι και πολύ πιθανό το ΛΑΟΣ να φτάσει σε ποσοστό κοντά ή και παραπάνω από 10%. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι πλέον όσο πιο πολύ φεύγουν από δεξιά τόσο πιο πολλούς πρώην πιστούς ψηφοφόρους θα χάνουν. Και η Μπακογιάννη δε ν έχει και δε μπορεί να δείξει δεξιο προφίλ. Από την άλλη είναι κοντά στους κεντρώους ψηφοφόρους. Όπως, όπως έχω αναφέρει σε άλλο post, η Νέα Δημοκρατία δε στηρίζεται σε αυτούς. Δεν είναι αυτοί η βάση της. Άρα η επιλογή της Μπακογιάννη ενέχει αρκετά μεγάλο ρίσκο.

Πάμε στο Σαμαρά. Ο Σαμαράς έχει δεξιό προφίλ. Με μια επιλογή Σαμαρά το κόμμα γυρνάει στην αγορά στόχο που οι ιδέες του έχουν. Ο Σαμαράς δηλαδή μπορεί να επανασυνδέσει τη βάση του κόμματος με το ίδιο το κόμμα. Να επουλώσει τις πληγές που δημιούργησε αυτή η βίαιη μετατόπιση προς το κέντρο. Και φυσικά να εκμηδενίσει το κόμμα του Καρατζαφέρη. Και έτσι μη έχωντας κάποια απειλητική δύναμη στα δεξιά, να κάνει μερικά (επικοινωνιακά) βήματα προς το κέντρο. Ότι έχει πει ο Nixon, ότι έχει κάνει ο Obama. Πρώτα μαζεύεις τα άκρα του κόμματος σου να είναι μαζί σου και μετά στοχοποιείς το κέντρο. Βέβαια το ρίσκο με τον Σαμαρά είναι να μην τον ψηφήσουν οι κεντρώοι ψηφοφόροι. Δηλαδή η Νέα Δημοκρατία ενδέχεται να είναι ένα απόλυτα υγιές κόμμα αλλά της τάξης του 37-39% που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να φτάσει σε ποσοστά κυβέρνησης.

Για τον Αβραμόπουλο δεν έχω πολλά να πω. Κεντρώος, ακριβώς σαν τη Μπακογιάννη με μικρότερη αποδοχή από τον κόσμο. Είναι το προϊόν που στην αγορά του κέντρου εάν η Μπακογιάννη έχει το μερίδιο του 60% πχ αυτός έχει το 20%. Πράγμα που σημαίνει ότι η υποψηφιότητά του από πλευράς marketing δε μπορεί να στηριχθεί πουθενά αφού αυτά που θέλει να κάνει τα κάνει καλύτερα κάποιος άλλος και σε καλύτερη τιμή.

Εάν ήμουν σύνεδρος θα διάλεγα Σαμαρά. Είναι ο μόνος που μπορεί να τοποθετήσει τον εαυτό του ακριβώς όπως θέλει τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας ο κορμός της. Να κάνει το κόμμα από κεντροδεξιό (ας μου επιτραπεί η έκφραση) δεξιόκεντρο. Βέβαια, το πιο πιθανό είναι να μην κερδίσει τις επόμενες εκλογές αλλά θα αρχίσει να χτίζει το κόμμα σε γερές βάσεις.

Εν κατακλείδι, εάν θέλουν να έχουνε κάποιες παραπάνω πιθανότητες να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές, τους προτρέπω να ψηφήσουν Ντόρα, με τα όποια ρίσκα αναφέρθηκαν πιο πάνω. Εάν θέλουνε ένα υγιές κόμμα στηριγμένο σε γερές βάσεις τότε τους προτρέπω να ψηφήσουν Σαμαρά. Εάν θέλουν έναν πρόεδρο με σύντομη θητεία (μέχρι τις επόμενες εκλογές) Αβραμόπουλο. Κι εάν έχουν χιούμορ... Ψωμιάδη.