Σαμαράς: Η τελευταία ευκαιρία της ΝΔ

Σε ένα περίπου μήνα η Νέα Δημοκρατία μπαίνει σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι. Έχει να διαλέξει το μέλλον της ιδεολογικής της ταυτότητας. Για πολλά χρόνια είχαμε το παράδοξο η ηγεσία της παράταξης να 'τραβάει' προς το κέντρο, ενώ η βάση προς τα δεξιά. Και στην πρώτη στραβή το σκοινί έσπασε. Στις εκλογές δεν είχαμε μετατόπιση ψήφων άξια αναφοράς. Είχαμε εκατοντάδες χιλιάδες νεοδημοκράτες που αρνήθηκαν να ψηφήσουνε. Είναι λογικό. Πάρτε ένα απλό παράδειγμα από το commercial marketing. Είσαι φανατικός αναγνώστης της πχ Καθημερινής για τους χ,ψ λόγους. Ξαφνικά η καθημερινή αρχίζει και έχει θέματα τύπου espresso. Ξαφνιάζεσαι αλλά συνεχίζεις να αγοράζεις για ένα διάστημα. Μέχρι που κάποια στιγμή εκνευρίζεσαι και λες ως εδώ. Τώρα τι να πάρω; Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκονται 700.000 πιστοί φίλοι της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα τα τελευταία χρόνια είχε μεταλαχτεί σε κεντρώο. Τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε δεξιό κόμμα στην Ελλάδα. Και από είναι ένα απλό παράδειγμα πως είμαστε η χώρα της υπερβολής. Φύγανε για το μεσαίο χώρο σε μια μέρα. Μετακόμισαν ιδεολογικά κυριολεκτικά! Αντί να καθήσουν και να σκεφτούνε βασικά πράγματα. πχ.:

1) οι κεντρώοι με ποια βασικά κριτήρια ψηφίζουν;
2) τι απόψεις έχουν για τα εθνικά θεματα;
3) πόσο σημασία δίνουν στα εθνικά θέματα ώστε να μην ψηφίσουν κάποιο κόμμα (δηλαδή ποια γραμμή πρέπει να περάσει ένα κόμμα για να το χαακτηρίσουν πχ. εθνικιστικό και να μην το ψηφήσουν;)

Δεδομένου ότι οι δεξιοί ψηφοφόροι έχουν μια αδυναμία στα εθνικά θέματα, εάν οι κεντρώοι το επέτρεπαν (που από έρευνες που έχουν γίνει το επιτρέπουν) η Νέα Δημοκρατία θα μπορούσε τουλάχιστον στα εθνικά θέματα να ήτανε ένα δεξιό κόμμα. Θα μπορούσε στα οικονομικά θέματα ή τα κοινωνικά ή στην εκπαίδευση να πάει προς το κέντρο. Έχοντας δεξιές θέσεις στα εθνικά θέματα οι δεξιοί ψηφοφόροι θα της 'συγχωρούσαν' τις κεντρώες σε όλα τα άλλα. Το ίδιο από την ανάποδη ισχύει και για τους κεντρώους. Και έτσι θα χτιζόταν ένα κόμμα με γερές βάσεις. Τώρα που όλα γκρεμίστηκαν τι γίνεται;


1) Καταρχήν πρέπει να βρούνε τι είναι αυτοί οι 700.000. Ιδεολογικά που κυμαίνονται. Από όσα έχω διαβάσει είναι παραδοσιακοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και όχι κάποιοι που απλά της ψήφησαν το 2007. Εάν δεν ήταν παραδοσιακοί θα ψήφηζαν Πασόκ ή ο,τιδήποτε άλλο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εγκλωβισμένοι. Είναι άνθρωποι που δεν τους πάει το χέρι να ρίξουν άλλο κόμμα. Εάν ήτανε κεντρώοι θα πήγαιναν προς Πασόκ. Βέβαια καλό είναι υποθέσεις να μην κάνουμε αλλά η κοινή λογική αυτό λέει.

2) Πρέπει να βρούνε τον υποψήφιο που θα φέρει αυτούς αλλά και το 6% του ΛΑΟΣ πάλι πίσω στο κόμμα. Και αυτό θα γίνει ΜΟΝΟ εάν ο νέος αρχηγός έχει τοποθετήσει τον εαυτό του ιδεολογικά στον δεξιό πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας. Από όσους ακούγονται τρεις το έχουν (πάνω-κάτω) αυτό. α) Σαμαράς, β) Μεϊμαράκης, γ) Ψωμιάδης. Το β και γ παίζουν παιχνίδια. Ουσιαστικά όπως είπαμε και σε άλλο post μάλλον θα λειτουργήσουν για να κόψουν ψήφους από το α. Οπότε είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να εκλεγούνε πρόεδροι αφού λειτουργούνε ως λαγοί για άλλη υποψηφιότητα. Η μόνη σοβαρή δεξιά υποψηφιότητα λοιπόν είναι ο Σαμαράς. Εάν οι σύνεδροι θέλουνε το καλό της παράταξης θα τον ψηφίσουνε. Δεν ξέρω εάν θα είναι καλός ή κακός πρόεδρος. Ξέρω όμως ότι είναι η μόνη λύση. Δε μπορούνε ο Αβραμόπουλος και η Ντόρα να εμπνεύσουν τον δεξιό ψηφοφόρο. Επίσης οι δύο προαναφερόμενοι δε δίνουν στον ψηφοφόρο που βρίσκεται μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων ένα λόγο που να δηλώνει ότι είναι διαφορετικοί από το Πασόκ του Παπανδρέου. Ποια η διαφορά μεταξύ Ντόρας και ΓΑΠ και γιατί να ψηφήσει κάποιον Ντόρα και όχι Παπανδρέου; Δε λέω ότι δεν έχουν διαφορές. Αλλά δεν είναι εμφανείς με γυμνό μάτι στο ψηφοφόρο που δεν κάθεται να το 'ψάξει' πολύ. Η Νέα Δημοκρατία, λοιπόν, χρειάζεται κάποιον που να απηχεί τις απόψεις της βάσης. Και αυτή την ώρα ο μόνος που είναι κοντά στα θέλω και πιστεύω της βάσης είναι ο Σαμαράς.